Ik verkoop iets wat je niet in een glas kunt stoppen.
Dat zei Marcel van Zwam toen hij samen met Ruud van Osch van Cosmopoliet, duidelijk relaxed naast me zat en hij voor zijn verhaal zes aandachtige luisteraars tegenover zich wist..
Voor deze laatste D. Orgel ging ik samen met mijn stapmaatjes op bezoek bij Feest en Eetcafë Lalalaa en Cosmopoliet.

De gastvrije lopende waterval van woorden Marcel, is Oeteldonks opgevoed. Samen met zijn vader ging hij al als jong manneke stappen en beide heren vermaakten zich prima en raakten elkaar ook wel eens kwijt, maar het was altijd feest. Hij is van origine interieurbouwer en werkte in de kroeg bij om zijn studie te kunnen bekostigen. Zo’n 7 jaar geleden hoorde hij van Frank Lensen dat Cafë De Buuren, verkocht zou worden. En een kroeg beginnen was toch wel een droom van hem .Maar dat is natuurlijk gemakkelijker gezegd dan gedaan en heel simpelweg: het geld had hij niet. Dus Marcel zette zijn droom in de ijskast en opende voorzichtig weer de deur van diezelfde ijskast toen Joop Van Zantvoort, bij wie hij werkte, hem voorstelde een ondernemingsplan te maken. Dat gebeurde en een afspraak met zijn bank was de volgende stap. Belangrijk in deze was zeker dat hij een zakelijk partner had gevonden en wel Emiel Linssen ”Wij broekies van een halve twintig draaiden de kroeg en waren als een kind zo blij als er weer een fustje bier in de kelder leeg was. We werkten ons  een slag in de rondte en Joop kwam iedere keer langs en had overal aanmerkingen op. Pas toen enkel Joops kritiek overbleef, dat wij ons hemd in de broek moesten doen, begreep ik de strekking van zijn woorden. We waren op de goede weg en het hemd in de broek was het enigste wat er nog moest gebeuren. Na een anderhalf jaar hebben we Joop uitgekocht en daarvan heeft hij nu een mooi appartement in Azië!”Het bleek dat een anderhalf jaar later de achterbuurkroeg failliet ging. Er werd een afspraak gemaakt met Heineken en vlak voor Carnaval ging ook die kroeg open met enkel gestucte muren, een leenbar en een grote foto aan de muur van Peer en z’nne Kees. Resultaat: een volle bak die bewuste Carnaval. Verbouwen kwam wel daarna. Beide kroegen draaien nu als een tierelier, hebben beide een eigen sfeer en publiek en hangen letterlijk en figuurlijk tegen elkaar

Namen
Een kroeg moet een naam hebben En Marcel piekerde zich suf in de 2 maanden dat hij aan het verbouwen was. “Iedereen kwam met suggesties maar ik vond het allemaal niets. Ik had de gewoonte om, als ik daarover aan het vertellen was, een zin te eindigen met de woorden dit en dat en lalalaa…. Dàt is het,  zei toen iemand en de naam was geboren.” Voor wat betreft Cosmopoliet kwam zijn vader weer om de hoek kijken. Omdat deze kroeg toch wat in retrostijl is ingericht en dat sfeertje ook in de naam moest terugkomen, had Marcel de vroegere verhalen van de stapavonturen van zijn vader in gedachten. Hij ging toen als vetkuif naar de Cosmopoliet. De,werd van de naam afgelaten, en zodoende werd ook deze naam op een ludieke manier geboren.

Een seven up en twee bier
De volgende anekdote verduidelijkt misschien wel de eerste zin van Op stap met D. Orgel. Marcel vertelde: “Jaren lang kwamen er,enkel met carnaval, twee oude dametjes en een oude heer in Lalalaa. Voor hem een seven up en de dametjes een pilsje. Ik begon met ze een klein cadeautje te geven, draaide speciaal voor hen wat oude liedjes, en ik had voor hen een embleem gemaakt. Hoe dan ook, ze genoten en bleven zo’n uur of anderhalf en ik vond het ook gezellig. Tot ik hoorde dat de oude man in het ziekenhuis lag. Ik ben toen met een bos bloemen langs gegaan. Hij sliep,dus ik legde de bloemen op zijn tafeltje en hij vertelde naderhand dat hij die bloemen van de verpleegsters had gehad! Helaas hij is gestorven. Ik ben naar de begrafenis geweest . Ik hoop dat de beide dametjes nog komen, dat heb ik hen ook gevraagd maar ik denk het niet. Ze vonden dat toch wel moeilijk vertelden ze.”

Oeteldonk
Door het jaar heen is het publiek in Lalalaa , ongeveer hetzelfde als met Carnaval. Dat wil zeggen overdag  van alles qua leeftijd. Er kan heerlijk geluncht worden en dan gaan ‘s avonds de tafels eruit en veroveren de twintigers de kroeg. Wat betreft Cosmopoliet zijn dat dan hoofdzakelijk de dertigers. Samen met Robbie de Vaan heeft Marcel de Worstenbrôôdwee in het leven geroepen. Het is teveel om op te noemen wat dit creatieve brein nog meer van plan is in de Ridderstraat, samen met Place Royaal. “ Met Carnaval bende al emotioneel en als ik dan een dag na Carnaval een bos bloemen krijg en ‘nne dweil en de vraag of ze volgend jaar weer mogen komen dweilen, nou dan lopen bij mij de tranen over m’nne rug!” En dit typeert dan echt Marcel, die als ludiek eerbetoon een meer dan 100 jaar oude ingelijste kiel in zijn zaak heeft hangen. Gekregen van kennissen van zijn ouders en ook gedragen door deze mensen die er nu beide niet meer zijn .Een lichte frons kwam er toch op zijn voorhoofd te staan, toen ik vroeg of hij nog wat kritiek had aangaande de gang van zaken in zijn,zeker diepgekoesterde, Oeteldonk. Ja, hij had toch wel wat vragen. Waarom b.v altijd dezelfde kroegen in the picture blijven bij wat speciale evenementen ? Maar Marcel zou Marcel niet zijn, als een frons niet ogenblikkelijk weer plaats maakt voor een vètte glimlach!